UKG, test wysiłkowy, Holter
Nawigacja po treści:Pomiar ciśnienia metodą 24 godzinnego monitorowania (ABPM)
Do góry ↑
Korzystając z metody pomiaru ciśnienia tętniczego dokonywanego w gabinecie lekarskim lub w warunkach domowych można uzyskać tylko wyrywkowe informacje na temat wysokości ciśnienia tętniczego w danym momencie, co może nie odzwierciedlać całości obrazu klinicznego. Wiadomo, ze ciśnienie tętnicze zmienia się znacznie w ciągu 24 godzin, a jego rytm dobowy charakteryzuje się spadkiem ciśnienia tętniczego podczas snu oraz szybkim wzrostem w momencie przebudzenia i wstania z łóżka. Na tę zmienność dobową nakłada się wpływ aktywności fizycznej oraz emocjonalnej. Te wady pomiarów ciśnienia tętniczego przyczyniły się do powstania metody 24 godzinnej rejestracji ciśnienia w zwykłym, codziennym środowisku. Właściwe wykorzystanie ambulatoryjnego monitorowania ciśnienia tętniczego pozwala na dokładniejszą identyfikacją osób, u których konieczne jest wprowadzenie lub modyfikacja leczenia (na przykład zbyt krótki czas działania leku, który nie zabezpiecza przed porannym wzrostem ciśnienia) i umożliwia lepszą kontrolę skuteczności terapii. Pozwala również na odróżnienie nadciśnienia tętniczego od zwyżek ciśnienia emocjonalnych (pomiary z godzin snu prawidłowe, a w czasie aktywności znacznie podwyższone )
Metoda badania jest bardzo prosta. Pacjent ma założony mankiet do mierzenia ciśnienia na lewym ramieniu, a aparat jest przypięty w pasie, na czas 24 godzin. Aparat sam mierzy ciśnienie w odstępach czasu ustawionych periodycznie (w godzinach nocnych rzadziej, aby w miarę możliwości nie przerywać pacjentowi snu). Zaleca się, aby pacjent w tym czasie spędzał czas, jak w zwykłe dni i prowadził dzienniczek aktywności, który umożliwia pełną analizę badania.
24 godzinny pomiar ciśnienia tętniczego jest badaniem prostym i mało dokuczliwym dla pacjenta, a przynoszącym wiele wiadomości istotnych dla dalszego leczenia, jak i jakości życia.
TEST WYSIŁKOWY EKG
Do góry ↑
Test wysiłkowy EKG jest od ponad 70 lat istotnym narzędziem w diagnostyce kardiologicznej. Za praktykowaniem tego badania przemawia prostota w zastosowaniu, bezpieczeństwo, szeroka dostępność. Jest badaniem dynamicznym, pozwala więc dokładnie ocenić nie tylko ukrwienie mięśnia sercowego, ale także zaburzenia rytmu, skuteczność leczenia nadciśnienia tętniczego, postępy w leczeniu niewydolności krążenia. Wielką wagę przywiązuje się do wyniku testu wysiłkowego u chorych po zawale mięśnia sercowego – wartość prognostyczna tego badania u tych chorych jest nie do przecenienia.
Istnieje cały szereg wskazań do wykonania tego badania, ale niestety, równie dużo jest przeciwwskazań, więc o konieczności tego typu diagnostyki powinien zdecydować lekarz, który też zaleca, czy badanie ma być wykonane po użyciu wszystkich leków (badania oceniające skuteczność leczenia), czy bez niektórych grup (badanie diagnostyczne). Ważne, aby pacjent powiedział lekarzowi kierującemu o wszystkich zażywanych lekach, aby mógł określić, które może a których nie powinien zażyć w dniu badania.
Badanie to można wykonać na bieżni ruchomej lub cykloergometrze rowerowym dla chorych u którym nie można wykonać badania na bieżni.
Celem badania jest osiągnięcie przynajmniej 85% limitu tętna maksymalnego dla danego pacjenta, wyliczanego z prostego wzoru: 220 – wiek badanego. Jest to możliwe przez cykliczne zwiększanie obciążenia –co 3 minuty zwiększamy prędkość i nachylenie bieżni. Zmiany niedokrwienne ujawniają się zarówno w czasie, jak i po zaprzestaniu wysiłku, więc istotne są pierwsze minuty po obciążeniu do dalszej obserwacji pacjenta.
Pomimo ciągłych postępów w diagnostyce kardiologicznej test wysiłkowy EKG jeszcze długo pozostanie pierwszym krokiem diagnostycznym w chorobie niedokrwiennej serca i jest przed tą metodą ciągle jasna przyszłość.
UKG (ECHO)
Do góry ↑
Badanie echokardiograficzne (ECHO) ma od wielu lat ugruntowaną i niepodważalną pozycję w codziennej praktyce klinicznej. Metoda ta jest wiarygodnym i wszechstronnym narzędziem umożliwiającym ocenę budowy i czynności serca.
Nowoczesne aparaty echokardiograficzne umożliwiają wykonania badania poprzez obrazowanie serca metodą dwuwymiarową – płaszczyznową (2D), wykonanie przekrojów w jednym wymiarze (M-Mode) i obrazowanie kierunku przepływu krwi metodą Dopplera. Niektóre ośrodki medyczne w kraju dysponują również aparatami z możliwością obrazowania trójwymiarowego (3D).
Echokardiografia przezklatkowa jest badaniem technicznie łatwym do wykonania. Wykorzystując fale ultrasonograficzne z dostępu międzyżebrowego można uwidocznić wielkość jam serca, grubość ścian, wzajemny stosunek jam, masę lewej komory, patologiczne twory w jamach serca, ubytki przegród, płyn w jamach osierdzia, zmiany anatomiczne zastawek, można określić stopień ich zwężenia i niedomykalności, ciśnienie skurczowe w prawej komorze i tętnicy płucnej, można ocenić globalną czynność skurczową lewej komory, ocenić zaburzenia kurczliwości ścian i określić typ zaburzeń rozkurczu lewej komory, można ocenić wielkie naczynia.
Echokardiografia jest najlepszą metodą obserwacji postępu wady zastawkowej, umożliwiającą podjęcie decyzji o leczeniu zabiegowym w odpowiednim czasie, czy można wykonać zabieg naprawczy, czy też trzeba wszczepić sztuczną zastawkę.
Obrazowanie echokardiograficzne odgrywa podstawową rolę we współczesnej diagnostyce kardiologicznej. Przyczynia się do rozpoznania wielu chorób serca i pomaga podejmować decyzje terapeutyczne. Zaletą badania jest bezpieczeństwo, możliwość powtarzania i względnie niski koszt.
HOLTER EKG
Do góry ↑
Elektrokardiogram (EKG) jest graficznym odzwierciedleniem czynności bioelektrycznej serca. Źródłem energii elektrycznej jest komórka mięśnia sercowego.
Standardowy zapis EKG ocenia zaledwie kilka sekund pracy serca. Holter EKG, czyli 24 godzinna rejestracja pracy serca umożliwia ocenę rytmu serca i licznych zaburzeń, które pojawiają się rzadko i trwają na tyle krótko, że nie udaje się ich ocenić przy pomocy standardowego EKG.
Badanie polega na ciągłej, 24- godzinnej rejestracji zapisu EKG i następnej jego analizie; wiąże się z niewielką uciążliwością dla chorego polegająca na noszeniu małego aparatu podłączonego przewodami do samoprzylepnych elektrod rozmieszczonych na klatce piersiowej. Ważne do analizy jest wyeliminowanie zaburzeń technicznych zapisu (tzw. artefakty) – unikanie telefonów komórkowych, niedotykanie i niemoczenie elektrod, u mężczyzn- ogolenie klatki piersiowej przed nałożeniem elektrod.
Głównym wskazaniem do wykonania rejestracji tą metodą są zaburzenia rytmu serca i mogące mieć z nimi związek objawy (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia, utraty przytomności). Do innych wskazań należą: ocena bólów w klatce piersiowej u pacjentów u których nie można wykonać testu wysiłkowego, rokowanie u chorego po zawale mięśnia sercowego, kontrola skuteczności leku antyarytmicznego (badanie kontrolne pozwala na uniknięcie poważnych następstw działań niepożądanych zastosowanego leku antyarytmicznego).
Badanie metodą Holtera precyzuje wskazania do leczenia zaburzeń rytmu i przewodzenia– wykonanie ablacji tkanki arytmogennej, implantacji stymulatora lub kardiowertera-defibrylatora.
Kolejną ważną korzyścią z zapisu 24godzinnego EKG jest możliwość oceny zmian odcinka ST pozwalające na wykrycie niedokrwienia i ustalenie związku między zaburzeniami rytmu serca a niedokrwieniem, a także na wykazanie niemego niedokrwienia podczas codziennej aktywności chorego.
Należy jednak pamiętać, że „Holter” nie jest badaniem doskonałym. Prawidłowy wynik nie wyklucza choroby, a pozornie zły wynik nie musi oznaczać choroby.
